Eerste hulp bij kernrampen - Kaliumjodide alleen is niet voldoende

Hilde Maris

Door de aardbeving in Japan en de vrees voor een nieuwe nucleaire catastrofe wordt de kernramp in Tsjernobyl door de media weer even uit de vergetelheid gehaald. Reportages met beelden uit 1986 en de gevolgen 25 jaar later onthullen de ware reikwijdte en de desastreuze gevolgen voor de bevolking. Informatie die al die jaren netjes weggeborgen bleef, komt nu in al zijn angstaanjagendheid naar boven. Over het officiële dodencijfer bestaat nog steeds discussie. De WHO schat het aantal kankerdoden in de regio op ongeveer 9.000, Greenpeace kwam in een onderzoek uit op 200.000 en in een recent verschenen boek ‘Chernobyl: Consequences of the Catastrophe for People and the Environment’ spreekt men over minstens 1 miljoen doden. Het werkelijke sterftecijfer is moeilijk in te schatten, maar als we weten dat slechts 10% van de tweede generatie Tsjernobylkinderen helemaal gezond geboren wordt, dan moet de impact van deze ramp toch stilaan duidelijk worden.

Laat je niet wijsmaken dat we hier in België niets te vrezen hebben omdat we ver genoeg van het rampgebied verwijderd zijn. En laat je zeker niet misleiden door de universeel geijkte uitspraak van de autoriteiten dat ‘er geen gevaar is voor de bevolking’. Paniek is echter een al even slechte raadgever als feiten achterhoudende politieke en militaire leiders. Goed geïnformeerd zijn en preventieve maatregelen nemen om de effecten van nucleaire straling te minimaliseren is het beste verdedigingsmechanisme.